Delta Lloyd maakt gebruik van cookies

Om toegang te krijgen tot deze omgeving dient u akkoord te gaan met het plaatsen van cookies.

In ons privacy statement leest u waarom wij cookies gebruiken. Cookies helpen Delta Lloyd om de website te verbeteren en het gebruiksgemak te verhogen.

Als u op akkoord klikt, geeft u toestemming voor het plaatsen van cookies. Hierna kunt u gebruik maken van alle onderdelen van deze website.

 
 
 
 

Natasja van Brummelen (43)

Marketingmanager

‘Een baan hebben maakt mij een leukere moeder’

Natasja koos voor adoptiekinderen én een drukke baan

Van jongs af aan wist Natasja van Brummelen (43) al zeker: ik wil moeder worden. Toen dat niet via de natuurlijke weg lukte, gingen Natasja en haar man een adoptietraject in. Ze kregen de kans drie kinderen uit Haïti te adopteren. Toen alles in een stroomversnelling kwam door de aardbeving in Haïti in 2010, zorgde Natasja een half jaar lang fulltime voor de kinderen. Ze miste echter een intellectuele uitdaging en dat deed haar humeur geen goed.

Na haar studie HEAO werkte Natasja eerst in de sales bij meerdere verzekeraars, vervolgens kwam ze terecht in de marketinghoek. “Als teamlid nam ik vaak de lead, maar ik wilde ontdekken of ik ook echt kon leidinggeven. Ik heb me in het diepe laten gooien en ben bij Delta Lloyd een team gaan managen. Dat was spannend, zeker ook omdat ik naast het leidinggeven in een nieuw team ging werken en de discipline zorg voor pensioen verruilde.”

‘Puur op gevoel kozen we voor Haïti’

Medische molen

Ondertussen gebeurde er privé van alles. “Ik heb altijd moeder willen worden, maar dat ging niet vanzelf. We liepen de hele medische molen door en in 2005 meldden we ons aan voor adoptie. Nadat de aanvraag was goedgekeurd, belandden we op wachtlijsten. Je moet dan ook kiezen uit welk land je kinderen wilt adopteren. Veel landen vielen automatisch af, bijvoorbeeld omdat we niet christelijk zijn. Er bleven drie landen over. Puur op gevoel kozen we toen voor Haïti. Maar eenmaal derde op de wachtlijst, stopte de organisatie met de adoptie daarvandaan. Dat was enorm balen.”

Drie kinderen

“Ik bleef rondsurfen op internet. Zo kwam ik terecht bij een oproep waar ze ouders zochten voor drie Haïtiaanse kinderen. Twee meisjes van 6 en 4 en een jongetje van 1 jaar oud. Ik belde meteen mijn man: zijn drie kinderen ook goed?” Uiteindelijk werden Natasja en haar man uitgekozen uit de zeven ouders die zich aanmeldden. Maar het zou nog zo’n twee jaar duren. De hele papierwinkel moest eerst nog geregeld worden. 

Direct een klik

“In november 2009 gingen we uiteindelijk naar Haïti om de kinderen te ontmoeten. Heel spannend natuurlijk, maar er was direct een klik.” Hartverscheurend was het afscheid na een week. “Hoe leg je uit dat wij hen heel lief vinden, maar dat je toch eerst moet wachten op de juiste papieren. De verwachting was dat we de kinderen pas een half jaar later konden ophalen.” Dat liep anders.

afb - natasja 550x323

‘We wisten dat de kinderen in het epicentrum zaten’

Aardbeving

Zeven weken na het bezoek aan Haïti, hoorden Natasja en haar man ’s ochtends vroeg op 13 januari 2010 van de grote aardbeving die het land getroffen had. “We wisten algauw dat de kinderen midden in het epicentrum zaten. Echt een nare situatie, maar gelukkig hoorden we na een aantal dagen dat ze ongedeerd waren. Wel was het er levensgevaarlijk en ze hadden ook helemaal geen schoon drinkwater. Het adoptiebureau zette toen alles op alles om de kinderen toch zo snel mogelijk naar Nederland te halen. Een paar dagen later, op een zaterdag, kregen we het bevrijdende telefoontje: ze komen dinsdag aan.”

Fulltime moederschap

“We moesten toen alles snel regelen: van bedden tot kleren tot speelgoed. Ook op het werk moesten we zaken organiseren. We hebben beide een leuke carrière en een baan waar we veel energie van krijgen. Maar ons motto was: wij kiezen voor de kinderen, zij niet voor ons. We wisten van te voren niet hoe ze hier zouden aarden en of het hechtingsproces goed zou verlopen. Als we voor de kinderen meer thuis moesten zijn, dan zouden we dat natuurlijk doen. In het begin wilde ik er graag een poosje fulltime voor de kinderen zijn. Ik had zelf heel veel vrije dagen opgebouwd. In eerste instantie voor een wereldreis, maar die kwamen heel goed van pas nu de kinderen kwamen. Ik ben echt een zekerheidszoeker en onbetaald verlof wilde ik voorkomen. Gelukkig ging mijn werkgever direct akkoord met het verlof.”

‘De kinderen vroegen waarom zij niet mochten overblijven’

Uitdaging nodig

“De eerste periode was natuurlijk heel intensief. Maar toen de kinderen eenmaal hun draai vonden en de Nederlandse taal gingen spreken, merkte ik dat ik werk echt miste. Ik zat daardoor niet lekker in mijn vel en dat heeft ook invloed op je rol als moeder natuurlijk. Ik bleek toch echt een intellectuele uitdaging nodig te hebben om mezelf te zijn. Het besluit weer te gaan werken kwam nadat de kinderen zelf aan mij vroegen: ‘Waarom mogen wij niet overblijven en naar de buitenschoolse opvang, zoals de andere kinderen?’ Na een half jaar fulltime moederschap ben ik toen weer vier dagen gaan werken.”

Goede combinatie werk-privé

“Op woensdag ben ik altijd thuis voor de kinderen. Ook krijg ik van mijn werkgever veel vrijheid: ik mag mijn eigen werktijden bepalen en ook af en toe thuis werken. Mijn man werkt de ene week vijf en de andere week vier dagen. De dagen dat we allebei werken gaan de kinderen naar de opvang of springen de opa’s en oma’s in. Mijn man werkt in de buurt. Hij haalt ’s avonds de kinderen op en zorgt voor het eten. Ik werk juist verder weg en begin later zodat ik de kinderen naar school kan brengen. ’s Avonds schuif ik dan aan bij het eten. Dat samen eten is wel echt een moment dat we koesteren. Ook al betekent dat soms wel dat we als de kinderen in bed liggen nog wat werk moeten afmaken. Voor ons is dat geen probleem. Ik ben erg tevreden hoe we werken en ouderschap nu weten te combineren.”

Kinderen leidend

“Ook op gebied van financiën zijn de kinderen nu leidend. We willen dat zij later kunnen studeren en daar sparen we nu dus voor. Toch denk ik ook al na over mijn pensioen. Zo kijken we of de lasten van ons huis bijvoorbeeld straks naar beneden kunnen, of dat we juist meer moeten sparen voor ons pensioen. Een combinatie van beide kan natuurlijk ook. Echte stappen hebben we nog niet ondernomen. Voor mij is nu het belangrijkste: zorgen dat de kinderen gelukkig zijn en dat ik dus de juiste werk-privé balans blijf vinden. Want alleen als je echt tevreden bent met wat je doet, houd je dit drukke bestaan vol tot je pensioen.”

Natasja van Brummelen (43)

Natasja van Brummelen (43)

Marketingmanager

Verandert je privésituatie?

Dan kan ook je pensioensituatie veranderen.

Hoe houd je alle ballen in de lucht?

Tips voor een goede werk-privé balans.

 

Neem contact met ons op

FacebookTwitterMailTelefoon
Advies nodig?
Vind een adviseur bij u in de buurt

Delta Lloyd maakt gebruik van cookies

Op onze websites maken wij gebruik van cookies en vergelijkbare technieken om onze websites te verbeteren en gebruikersvriendelijker te maken, social media aan te bieden en relevante advertenties te kunnen tonen.

Meer informatie.

Gaat u akkoord met het plaatsen van cookies?